کاش...

به نام او...

موقعِ خداحافظی، اشک پشتِ پرده یِ پلک، بی تابِ فروریختن است و بغض، در خفه گاهِ گلو، در انتظارِ شکستن...وقتی دل بین ماندن و رفتن مردد است...نه پایِ رفتن است نه دلِ ماندن...و سکوت و نگاهِ آخر، غم انگیز ترین دیالوگِ عالم...

کاش میشد تا همیشه، آدمِ ماندن باشیم...

حقایقِ تلخ......